| ชื่อ-สกุล, ชื่อเล่น |
|
ชื่อศิริรุ่ง พานทอง ชื่อเล่น รุ่งค่ะ
ชื่อนี้ได้มาตั้งแต่เกิดไม่ได้ต่อเติมเสริมแต่งอะไรเลย เพื่อนๆชอบทักว่าเป็นอะไรกับอรพรรณ ไม่เห็นจะต้อง
คิดมากเลย ก็เป็นน้อง(ร่วมโลก)กับอรพรรณสิเนอะ แม่บอกว่าชื่อนี้พญามาร..เอ๊ย..ไม่ใช่ พยาบาลเป็นคนตั้งให้เพราะว่าเกิดตอนเช้าประมาณตีห้ากว่าๆ
ไก่กำลังจะขันพอดีเลย..เอ๊ก อี เอ๊ก เอ๊กกกก.. |
| วัน,เดือน,ปีเกิด |
|
วันศุกร์ที่ 21 กันยายน 2522 ราศีกันย์ ปีมะแม
เค้าบอกว่าคนเกิดวันศุกร์มีเสน่ห์ในตัวเอง จะไม่อาภัพเรื่องความรัก ก็รอมาตั้ง 21 ปีแล้วก็ยังไม่มีแฟนกับ
เค้าสักกะที เฮ้ย..เศร้าจัง. |
| ที่ซุกหัวนอน |
|
309/30 หมู่บ้านธนวรรณ ถ.ลำปาง-เด่นชัย
ต.พระบาท อ.เมือง จ.ลำปาง 50200 โทร.01-6715356 เป็นบ้านเช่าค่ะ ที่อยู่จริงๆคือ 50/3
หมู่บ้านป่าห้า ถ.ชมดอย ซ.1 ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ 50200 โทร.053-401101เป็นคนเชียงใหม่ค่ะ
ใคร ๆ เค้าก็บอกว่าคนเชียงใหม่พูดเพราะ ไม่รู้ว่าจะรวมเราด้วยหรือเปล่านะ และก็ยังมีคนพูดอีกว่าสาวเชียงใหม่ชอบหักอกคนอื่น อันนี้ไม่จริงนะคะ
ขอแก้ข่าวหน่อย อย่างน้อยก็มีเราคนหนึ่งล่ะที่ไม่เคยหักอกใคร มีแต่คนอื่นเค้ามาหักอก โอ๊ย..คิดแล้วเศร้า.. |
| มีพี่น้อง |
|
เป็นลูกคนเดียวค่ะ
ลูกผู้หญิงด้วยนะ พ่อกับแม่ก็เลยตามใจ (แต่ไม่ได้ตามใจจนเคยตัวนะคะ) พ่อกับแม่ฝึกให้เป็นคนที่ทำอะไร
ด้วยตัวเอง ไม่ต้องไปรบกวนใคร (ก็พ่อกับแม่นั่นแหละค่ะ) ให้รู้จักหาเงินใช้เอง ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ใช้เงินพ่อกับแม่หรอกค่ะ ไม่อยากรบกวน เพราะเค้ามี
รายจ่ายของเค้าเยอะแล้ว และอีกอย่างเงินเดือนเค้าก็น้อยด้วย พ่อเป็นแค่ลูกจ้าง แม่ก็เป็นแม่บ้าน จำได้ว่าตั้งแต่อยู่ ปวช.1 มาก็ไม่เคยขอเงินพ่อกับแม่ใช้เลย
หางานพิเศษทำก็ช่วยลดรายจ่ายของพ่อกับแม่ได้มากเลยค่ะ แต่ถ้าเกิดขอทีจะขอของชิ้นใหญ่ ๆ เลย ราคาไม่ต่ำกว่าหมื่นสักอัน แต่ไม่ได้เอาไปใช้สุ่มสี่สุ่มห้านะคะ
เอาไปซื้อคอมพิวเตอร์บ้าง ซื้อปริ้นเตอร์บ้าง ซื้อมอเตอร์ไซค์บ้าง ล่าสุดนี้ก็เห็นจะเป็นรถเก๋งมิร่านี่แหละค่ะ สัญญากับพ่อไว้ว่าจะรบกวนพ่อเป็น
ครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้าได้รถแล้วจะไม่รบกวนพ่ออีก ที่จริงก็สงสารเค้าอุตส่าห์เก็บเงินไว้จะสร้างบ้าน เพราะบ้านที่อยู่ทุกวันนี้เหมือนกับบ้านของพวกก่อสร้างเลย
(ไม่ได้ดูถูกบ้านของตัวเองนะคะ ก็มันเหมือนจริงๆ แต่ถึงยังไงบ้านของเราก็ยังเป็นบ้านของเราอยู่วันยันค่ำ ถ้าไม่รักบ้านของเราแล้วจะให้ไปรักบ้านใครล่ะค่ะ
ก็เรามีกันอยู่สามคน พ่อ-แม่-ลูกนี่ค่ะ) ดีนะคะที่ยังมีผู้อุปถัมถ์ (อ๊ะ..อ๊ะ อย่าเพิ่งนึกว่าเสี่ยที่ไหนเลี้ยง ก็เงินกู้รัฐบาลไงล่ะ) ที่เหลือก็ได้เล็กได้น้อยจากการพิมพ์งานนี่ล่ะคะ |
| สัดส่วน |
|
34-24-36 ฮ่าๆๆๆๆ โกหกหรอกค่ะ
แค่สัดส่วนในฝันเฉย ๆ ถ้าอยากรู้ก็ต้องมาวัดเองนะคะ ใครจะกล้าบอก อ๊าย..อายค่ะ สูง 159 cm. หนัก 46 kg.
อันนี้จริงๆค่ะ ไม่ได้โกหก |
| รูปร่าง |
|
สีผิว
สองสี ออกจะเหลืองคล้ำ เป็นคนผิวแห้งก็เลยต้องโด๊บครีมบำรุงผิวหน่อย ผิวหน้า
ต้องบำรุงเป็นพิเศษ ซื้อนีเวียวิชาจมาใช้ค่ะ หน้าจะได้ขาวๆ ยิ่งไม่สวยไม่สวยอยู่ด้วย กลัวจะหาแฟนไม่ได้ค่ะ ฮ่าๆๆ
เส้นผมเส้นใหญ่ สีน้ำตาล ไม่ค่อยมีน้ำหนักเท่าไหร่ ตอนนี้ผมยาวปะบ่าค่ะ ซอยตรงปลายๆหน่อย |
| สไตล์การแต่งตัว |
|
ถ้าอยู่บ้าน
ก็จะใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น เสื้อที่ใส่มักจะเน้นสีสด ๆ ค่ะ เช่น สีแดง, เหลือง, เสื้อลาย ฯลฯ ดูแล้วมีชีวิตชีวาดีค่ะ
ออกไปข้างนอก ก็จะใส่เสื้อตัวเดิมนี่แหละค่ะ แล้วก็หยิบกางเกงยีนส์มาใส่ เน้นความ
สะดวกสบายเป็นหลักค่ะ จะได้คล่องแคล่ว ทะมัดทะแมงดี ไปเที่ยวเธค จะใส่เสื้อแขนกุด
หรือไม่ก็ใส่สายเดี่ยว แต่มีเสื้อแขนยาวคลุมด้วยนะคะ ไม่กล้าโชว์หรอกค่ะเพราะไม่มีอะไรจะโชว์อยู่แล้ว ชอบใส่กระโปรงสั้นหรือไม่ก็กางเกงยีนส์นี่แหละค่ะ
ไม่ค่อยหรูหรา อลังการเหมือนคนอื่นหรอกค่ะ เพราะไม่รู้ว่าจะแต่งตัวสวยไปทำไม ยังไงมันก็ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเราอยู่แล้ว และอีกอย่างไม่ค่อยชอบเที่ยว
อย่างนี้เท่าไหร่หรอกค่ะ ถ้าไปเที่ยวก็คือไปเต้น (เต้นจริงๆนะ) รองเท้า ส่วนใหญ่ก็จะใส่
รองเท้าแตะ หรือไม่ก็ Exy เพราะดูกระฉับกระเฉงดี รองเท้าผู้หญิงก็มีนะแต่ไม่ค่อยใส่หรอก และจะมีรองเท้าส้นตึกแบบญี่ปุ่น อันนี้ชอบใส่กับชุดนักศึกษา
เวลาใส่กระโปรงสั้น ดูแล้วน่ารักดี ของคู่ตัว ที่จะลืมเสียไม่ได้ก็เป็นนาฬิกา และเพจค่ะ
แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นมือถือแล้ว ว่างๆก็โทรมาหากันได้นะคะ 01-6715356 หรือจะฝากข้อความเข้ามือถือผ่าน 1800 ก็ได้ค่ะ สมัครได้ใน web เลยนะคะ
ต่างหู ชอบแบบยึดติดกับหูไปเลย
ไม่ต้องมีห้อยตุ้งติ้ง เน้นสีดำ หรือไม่ก็มีแสงวิ๊บๆ ว๊าบๆ ดูแล้วน่าค้นหาดีค่ะที่จะลืมเสียมิได้
ก็โคโลญคู่ใจ 12 พลัสสีชมพูค่ะ |
| อุปนิสัย |
|
เป็นคนร่าเริง แจ่มใส (มั๊ง) ปกติจะไม่ค่อยพูดนะคะ
แต่ถ้าได้พูดแล้วจะยาว เมื่อก่อนชอบอยู่คนเดียว แต่เดี๋ยวนี้ชินกับการอยู่กับเพื่อนแต่จะติดรุ่นน้องมากกว่า เค้าจะมาหาเราทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ได้เจอหน้าน้อง
ก็คงเศร้าแน่ๆเลยล่ะค่ะ มันชินไปซะแล้ว แต่ถึงแม้เพื่อนกับน้องไม่อยู่ก็อยู่คนเดียวได้นะคะ แต่จะเหงาหน่อย เข้ากับผู้อื่นได้ดี ไม่ขี้หึงแต่หวง (เอ๊ะ..ยังไงกัน)
ไม่ชอบการอยู่กับที่ ชอบหาอะไรใหม่ๆให้ตัวเองทำ รักใครรักจริง ชอบตื้อชนิดที่ว่าเบื่อกันไปข้างหนึ่งเลย เป็นคนหัวดี รู้ได้ยังไงก็เพราะว่าเวลาสอบจะไม่ค่อย
ชอบอ่านหนังสือ แต่คะแนนออกมาดี อยากรู้ว่าดีมากน้อยแค่ไหนก็ไปอ่านในประวัติการศึกษานะจ๊ะ ที่เรียนเก่งนี้มันมีเคล็ดลับนิดหน่อยน่ะค่ะ ถ้าอยากรู้ล่ะก็
เอาไว้มาคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ (อ๊ะๆ..ไม่ได้ทุจริตในการสอบนะ) |
| ความรัก |
|
คงไม่ต้องพูดถึงพ่อกับแม่หรอกนะ เพราะยังไงก็รักท่าน
อยู่แล้ว และก็ไม่มีการอกหักด้วย ความรักครั้งแรกเกิดขึ้น ตอนอยู่ ป.6 ไปชอบรุ่นน้องอยู่ ป.5 จะชื่อไม่ได้แล้วล่ะ อันนี้เค้าเรียกว่าความรักประสีประสา
รักครั้งที่ 2 ตอนอยู่ ม.3 อันนี้ชอบเพื่อนในห้องเดียวกันนี่แหละ เคยบอกรักเค้าใน friend ship ด้วยนะ นึกแล้วยังขำตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเขียนไปได้
ยังไง นี่ถ้าไปแก้ข้อความได้ก็จะไปแก้แล้วล่ะ หลักจากนั้นมาก็ปิ๊ง ๆ ปั๊ง ๆ ไปเรื่อย ๆ ก็จะมีที่แบบว่าจะใช้คำว่าแฟนกับเค้าได้ก็ตอนอยู่ ปวส.1 ตอนไปทำงาน
posttel เค้าเป็นเด็กฝึกงานอยู่สุโขทัย แค่ช่วงเวลา 1 เดือนเราสนิทกันมาก แต่แล้วเค้าก็สิ้นสุดระยะเวลาการฝึกงาน เป็นความรู้สึกที่เรียกว่ารักจริงๆก็ครั้งนี้แหละ
แต่เค้ากลับไปสุโขทัยได้แค่อาทิตย์เดียวเอง เค้าก็บอกว่าเราอยู่ไกลกัน ถ้าอยู่ใกล้กันยังพอว่า เค้าบอกกับเราว่ารักแท้มักจะแพ้ใกล้ชิด เราไม่เคยเชื่อเลยนะ
เราคิดว่าถ้าคนสองคนเค้ามีความจริงใจให้กัน แล้วทำไมต้องไปกลัวอะไรกับคนใกล้ชิดด้วย เค้ายังให้เราฟังเพลง "ความจริง" ของไท-ธนาวุฒิด้วยนะ แต่ตอนนี้
เราทำใจได้แล้วล่ะ ทุกวันนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เพื่อนสนิทซะด้วยสิ จนกระทั่งมาอยู่ที่โยนกนี่แหละ ไปจีบรุ่นพี่อยู่สาขาเดียวกันนี่แหละ จีบมาเป็นปีแล้วก็ยังไม่สำเร็จซะที
บอกแล้วว่าเป็นคนชอบตื้อ เคยให้เพื่อนถามนะว่าเค้ารู้สึกยังไงกับเรา เค้าบอกว่าคิดกับเราแค่น้องสาว โอ๊ย..พอได้ยินเนี๊ยะใจมันก็หล่นตุ๊บ..ไปอยู่ที่ตาตุ่มโน้นแน่ะ
ก็ได้ยินแต่เพื่อนพูดนะ ให้เพื่อนถามตั้งแต่ตอนที่รู้จักกันได้สองเดือนเอง แต่ตอนนี้มันก็ปีกว่า ๆ แล้วเผื่อเค้าจะเปลี่ยนใจ ก็ไม่เคยได้ยินจากปากเค้านะ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้ามีใจให้หรือเปล่า บางครั้งก็ดีกับเราเหลือเกินแต่บางครั้งก็ไม่สนใจ ตอนนี้พี่เค้าเรียนจบแล้ว ก็ยังไปๆมาๆ ช่วงหลังนี้รู้สึกจะมาบ่อยขึ้น
ก็ตั้งแต่ที่พวกน้องๆมาเที่ยวหาที่บ้านบ่อยๆนั่นแหละ อุตส่าห์จีบเค้ามาเป็นปีไม่ได้ไปสนใจใครเลยนะ ก็มาปีนี้นี่แหละที่ไปจีบรุ่นน้องไม่รู้ว่าเค้าชอบเราหรือเปล่านะ
แต่มีคนบอกว่าน้องเค้าชอบเรา แต่น้องเค้าก็รู้ว่าเราชอบใครอยู่ มีอยู่ช่วงหนึ่งเรามักจะไปเล่นกีฬากับน้องเค้าบ่อย ๆ และน้องเค้ายังให้นาฬิกาเราด้วย
(ไม่รู้ว่าจำใจหรือเปล่านะ..) แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยก็เลยเงียบ ๆ ไป และล่าสุดก็เห็นจะเป็นน้องในสาขานี่แหละ ได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันตลอด
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มมีใจให้กับเค้าตอนไหนพอรู้ตัวอีกทีก็ชอบเค้าซะแล้ว และก็ดูเหมือนว่าเค้าจะมีใจให้ด้วยนะ ก็เพิ่งรู้ตอนนี้แหละว่ารักแท้แพ้ใกล้ชิดจริงๆด้วย
เราดูเหมือนจะเป็นคนเจ้าชู้นะ แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย เราก็คิดอยู่เหมือนกันนะว่าบางทีเราก็อยากมีใครสักคนมาอยู่เคียงข้าง คอยเป็นกำลังใจ คอยห่วงใย
คอยเอาใจใส่ เมื่อเราต้องการเค้าๆก็จะอยู่กับเรา ไม่ทอดทิ้งเรา นี่หรือเปล่านะที่เค้าเรียกว่า "แฟน" แต่การที่จะรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย และการที่จะ
เลิกรักใครสักคนมันยากยิ่งกว่า (โอ๊ย..เจ็บไหมล่ะ คมจริงๆนะเนี๊ยะ เอามาจากละครเรื่องมณีหยาดฟ้านะเนี๊ยะ..) เราไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ ให้นิยามของคำว่ารัก
ไว้อย่างไร แต่สำหรับเราแล้ว มันคือการที่คน ๆ หนึ่งมอบความรัก ความรู้สึกดีๆให้กับคน ๆ หนึ่งเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะให้ได้นั่นแหละ และความรักที่แท้จริง
ก็คือการเห็นคนที่เรารักเค้ามีความสุข ถึงแม้เราจะเจ็บลึก ๆ ก็ตาม ถ้าจะให้พูดเรื่องความรักมันไม่มีที่จบหรอกค่ะ เอาเป็นว่าเพื่อนคนไหนมีประสบการณ์ใน
เรื่องของความรักยังไง ก็เล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ อย่าเก็บไว้คนเดียวนะ อึดอัดตาย.. |
| ความฝัน |
|
อยากเป็นนักธุรกิจหญิงขึ้นชื่อของเมืองไทย,
อยากเป็นโปรแกรมเมอร์ชั้นยอดของเมืองไทย, อยากเป็นอาจารย์สอนเขียนโปรแกรม
อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเองอยากมีบ้านหลังใหญ่ ๆ
อยากมีรถยนต์คันงาม ๆอยากมีเงินเยอะ ๆ และอีกสารพัดอยากแหล่ะค่ะ... |
