- เบอร์อย่ามั่ว..ชัวร์ไว้ก่อนเป็นต่อ
ทั้งเบอร์ของศูนย์ให้บริการ ไม่ว่าจะเป็น 152, 162, 1500, 1144 ฯลฯ ซึ่งในปัจจุบันมีหลายยี่ห้อ และเบอร์ของผู้รับ
ต้องชัวร์ว่าใช่คนที่เราต้องการจะเพจไปให้แน่นอน เพื่อป้องกันการหน้าแตก บางคนเคยพลาดขนาดเพจข้อความหวานจ๋อยไปให้ผิดคน ผลก็คือถูกแซว
มาจนเป็นโรคกลัวเพจไปพักใหญ่..อันนี้ต้องระวัง
- ชัด..แม้แต่เด็กหัดพูด
เรื่องของคำแต่ละคำพูดออกไปนี่ก็สำคัญมาก ยิ่งเป็นคำที่ออกเสียงใกล้เคียงกัน โอกาสที่จะฟังผิดก็มีสูง
เช่น สมมติว่าเธอตั้งใจจะเพจบอกว่า "เอามะพร้าวไปขายสวนด้วย" ปรากฎว่าคนรับข้อมูลฟังไม่ถนัด แล้วไม่มีการทวน ผลเลยไปปรากฎที่เครื่องของผู้รับว่า
"เอามะพร้าวไปขายสวยกล้วย" สิ่งที่สื่อสารก็เลยกลายเป็นคนละเรื่อง เพราะฉะนั้น ถ้าเป็นไปได้ ควรจะทวนข้อความซักนิด ยังไงก็ดีกว่าผิดพลาดอยู่แล้ว
- สั้น..ง่าย..ได้ใจความ
พวกคำที่มันฟุ่มเฟือย ใส่ให้ยาวเลื้อยเฟื้อยเล่นๆ น่ะ เอาออกไปซะบ้าง เหลือไว้แต่เนื้อๆ อย่าลืมว่า ยิ่งข้อความ
สั้นเท่าไหร่ โอกาสที่จะผิดพลาดก็มีน้อยลงเท่านั้น
- วรรคตอน..แน่นอนด้วย
ภาษาไทยต้องระวังเรื่องวรรคตอนให้มากๆ เหมือนอย่างที่เคยพูดกันเล่นสนุกๆ ว่า
"กินแล้วแข็งแรง..ไม่มีโรคภัยเบียดเบียน" ถ้าเว้นวรรคตอนผิดความหมายก็จะเป็นคนละเรื่อง เช่น "กินแล้วแข็ง..แรงไม่มี..โรคภัยเบียดเบียน.."
โธ่! แล้วใครจะไปกล้ากินล่ะค่ะ
- พูดจา..อย่างสุนัขไม่รับประทาน
ไม่ว่าใครก็อยากจะให้คนอื่นมาพูดกับตัวเองดีดี เธอก็ต้องรู้ข้อนี้ไว้ด้วย เพราะฉะนั้น
พูดจาให้สุภาพ พนักงานเค้ามีหน้าที่ให้บริการ ไม่ใช่มานั่งรองรับอารมณ์ เธอลองคิดดูสิ วันหนึ่งเค้าต้องรับสายกี่สาย ต้องฟังข้อความที่ไม่ใช่เรื่อง
ของตัวเองกี่ข้อความ แถมต้องเจอคนพูดจาไม่ดีกี่คน น่าเห็นใจมั้ยล่ะ..รู้อย่างนี้แล้วก็สงบสติอารมณ์หน่อย แต่ถ้าเธอพูดกับเค้าดีดีแล้ว เค้ายังกระโชก
โฮกฮากใส่ล่ะก็..แจ้งสำนักงานใหญ่เลยน้อง!
